افراد شورا عثمان را به عنوان خليفه انتخاب نكردند ، بلكه سه يا دو نفرشان او را انتخاب كردند ؛ بدين سان ، مشروعيّت خلافت عثمان ، تنها به عمر مستند مىشود . از سويى ، عمر نيز بنابر وصيّت ابابكر به حكومت رسيد ؛ پس مشروعيّت خلافت عمر نيز مستند به ابابكر است . از طرفى ، ابابكر نيز بر اساس انتخاب گروهى اندك و زير برق شمشير و به زور به خلافت رسيد ؛ پس مشروعيّت خلافت ابابكر نيز مستند به شمشير و زور بوده است . در همين راستا بود كه عمر در مورد ابابكر گفت : « بيعت مردم با ابابكر ، يكى از كارهاى شتابزده و بىتدبير جاهليّت به شمار مىرود ؛ خدا شرّش را از مسلمانان دفع كند ؛ بنابراين هر كس از اين پس خواست چنان بيعتى به راه بيندازد او را بكشيد » . ابوبكر ، خودش نيز گفت : مرا كنار بزنيد و بيعتتان را پس بگيريد ؛ چون ، وقتى على ( عليه السلام ) در بين شما باشد من بهترين‌تان نيستم . بر اساس اين دليل‌ها شيعيان اعتقاد دارند كه خلافت اين سه تن از ريشه باطل و نادرست است . پادشاه رو به وزير كرد و گفت : سخنانى كه علوى به ابابكر و عمر نسبت داد درست است ؟ وزير گفت : آرى ، تاريخ نويسان چنين گفته‌اند .